De aardbevingen

Come stai? Tutto bene?

Hier in de Sabijnse heuvels is het gesprek van de dag niet de olijvenoogst, maar de aardbevingen. We zitten op 70 kilometer van Perugia en dus dicht in de buurt van het epicentrum.
Zo’n aardbeving is wel een hele rare ervaring.

De eerste beving maakte ik afgelopen donderdag einde dag mee, zittend met een boek op de bank. Ik dacht: hé dit kon wel eens een aardbeving zijn en toen was het al weer voorbij. Bij de tweede beving ’s avonds dacht ik: zo dit is heftig. De trillingen waren veel sterker en duurden veel langer.

Vandaag maakten we veruit de krachtigste beving tot nu toe mee.  Ik zat aan mijn ontbijtje om 7.41 uur en alles om mij heen begon enorm te trillen en te bewegen, dit keer ook met geronk dat uit de aarde leek te komen. Het duurde ook behoorlijk lang. Na 5 minuten hingen de lampen boven de eettafel nog niet stil.

Gek genoeg was ik toch niet bang. Iedereen in de buurt blijkt in doodsangst zijn huis uit te zijn gevlucht terwijl ik rustig bleef kijken wat er gebeurde. Ook mijn Anton werd uit zijn slaap wakker geschud en kwam naar beneden gestormd. Na inspectie van ons huis bleek dat er niet meer dan een paar stukjes kalk van de muren waren gevallen. Ik hoop natuurlijk dat het hier bij blijft, want je weet niet wat er gebeurt als er nog een punt op de schaal van Richter bij komt en het epicentrum in bevolkt gebied ligt.

Verder was het vandaag een fantastische dag. Prachtig zonnig weer en 23 graden. Met een groep vrienden hebben we in een ‘dragon boat’ een tocht op de Tiber gemaakt en daarna zijn we met z’n allen gaan lunchen aan de bekende lange tafels met veel wijn.

This is Italy.

Tot gauw weer, maar dan met nieuws over de olijvenoogst.

Un saluto,
Alie